باب اول در تحريص بر دعا عقل و نقل بر آن تحريص مىنمايند . ( عقل تحريص بر دعا مىكند ) عقل ( 1 ) : عقل جلوگيرى از ضرر به نفس را در صورت قدرت و امكان واجب مىداند و از طرفى پيدايش گرفتارى براى انسان در دار دنيا حتمى است ، زيرا انسانها ناچار درگير امورىاند كه باعث تشويش خاطر و مشغوليت فكرى شده و مضرّ به حال ايشان مىباشد . اين عوامل تشويش ، يا داخلى هستند مثل بيمارى كه مزاج بشر را عليل مىكند ، و يا خارجى مثل اذيت و آزار ستمگر ، و يا ناملايماتى كه از همراه و يا همسايه به او مىرسد ، اگر هم از همه اينها در امان باشد ، از عقل وقوع و ارتباط اين نگرانيها را با او محتمل مىشمارد ، چگونه انسان از تشويشها خالى باشد ؟ در صورتى كه انسان در سرزمين حوادث كه دستخوش دگرگونى و تغييرات است ، زندگى مىكند و هيچ انسانى ، چه در حال ، و چه در آينده از حوادث دردناك جدا نيست پس ضرر حوادث يا گريبانگير انسانهاست ، و يا آنكه انتظار مىرود حوادثى براى او اتفاق افتد و در صورت امكان هر دو ضرر را بايد از بين برد . دعا اين غرض را برآورده مىكند و همه كس نيز توان دعا و نيايش دارد ، بنا بر اين بايد دعا كرد . امير المؤمنين و سيد الوصيين صلوات اللَّه عليه و آله نيز همين معنا را گوشزد كرده و فرموده‌اند هيچ مبتلايى - گرچه ابتلاى او بزرگ باشد - سزاوارتر از شخص در عافيت ، از دعا كردن نيست ، زيرا كه شخص در عافيت ، از بلا ايمن نيست . بنا بر اين ، روايت روشن نمود كه همه ، چه دردمند ، و چه در عافيت ، نيازمند به دعا هستند و فايده دعا رفع بلاى موجود و دفع ضررهاى محتمل كه فرود مىآيند مىباشد ، و يا دعا جلب منفعت مطلوب يا حفظ خير موجود و دوام و جلوگيرى از زوال آن مىنمايد زيرا ائمه عليهم السلام دعا را به سلاح وصف كردند و به وسيله سلاح هم جلب منفعت مىشود و هم ضرر جلوگيرى مىشود و نيز ايشان دعا را سپر نام گذاشتند و سپر وسيله دفاعى است كه از ناملايمات جلوگيرى مىكند . پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : آيا مىخواهيد كه شما را به سلاحى راهنمايى كنم كه